हे तुझं बरं असतं...

हे तुझं बरं असतं...

बोलणंच टाळलं,
की पुढचे प्रश्न टाळता येतात
त्यांच्या उत्तरांसकट..

मग पुढचं सगळंच टाळता येतं..
आशा, अपेक्षा,
आर्जवं, विनंत्या....
आणि भेट...

सगळंच..

बेतरतिब …

यहाँ कुछ सिसकतीसी यादें रखी हैं....
मेरी चादर पर पड़ी सिलवटो की तरह…
बेतरतिब……

कुछ सहमे हुए से सपने,
यहाँ वहाँ बिखरे पड़े हैं.....
तकियों से लिपटे हुये....  

कुछ हँसी की फुहारें
दीवारो पर फैली है....
तुम्हारे फेंके हुए
होली के रंगो कि तरह…

और तुम्हारी अल्लड सी,
बेमतलब कि, फिर भी  मीठी बातें,
कोने में दुबकी बैठी हैं..
मेरी ग़ज़लों कि किताबों के
पिछेसे झाँकती हुयी सी…

और वो सारे गीले-शिकवे भी लटके हुए है…
पर्दो कि तरह.…
मेरे जेहन कि खिड़कियों पर…
मुस्कुराते हुये…

अरे.… रहने भी दो… मत सवारों इन्हे…
मैं भी कहा अभी सवरं पाया हु.…    
  

जरा उशीरच झाला...

आलीस? जरा उशीरच झाला, नाही?

नाही, म्हणजे अजून ती शुक्राची चांदणी आहे वर…. पण उगवतीला आलेला विरहाचा रंग, तिची चमक जरा कमी करतोय… 

आणि, माझ्यासोबतच वाट बघत बसलेला हा चन्द्र… अरे… कुठे गेला हा?

ह्म्म… थकला असेल बहुतेक… आणि गेला निघुन… त्याच्या चांदण्यांसोबत … 

तो प्राजक्त उमलतोय बघ तिथे… तलम, केशरी रंगांच्या देठांचा… आणि शुभ्र, तुझ्या अंगाचा मादक सुगंध असणाऱ्या पाकळ्यांचा… आत्ता-आता पर्यंत, तो सुद्धा तुझी दरवळ कळ्यांमधे दडवून बसला होता वाट बघत… माझ्या सारखा… 

अरे, हे काय?? आत्ता इथे छान धुकं दाटलेलं होतं बघ… तुझ्या पांढऱ्या, झिरमिरीत पदरासारखं… पण, आता तेही पहुड्लय, हिरव्या, लुसलुशीत गवताच्या पात्यांवर… दव बनुन… 

ऐक ना, नको ना उठवूस मला… 

साखर-झोप??? नाही गं वेडे, तुझी वाट बघतांना, युगं निघून गेलित… आणि उजाडता उजाडता, मी विझत गेलो… आत्ता-आत्ताच विझलोय … आत्ता-आत्ताच निजलोय… तुला जरा उशीरच झाला…  जरा उशीरच झाला  तुला… 

जमलं तर एक कर, कुशीत घे मला… आणि तू पण पड जरा वेळ… पुढचं युग उगवेपर्यंत… 

© 

मौन...

माझे प्रश्न...
उत्तर?? मौन..

पडलय कोडं...
फक्तंच मौन..

मलाचं हूरहुरहुर..
सलतंय मौन. .

जिंकलं कोण...

हरलंय कोण...

मनात व्यापून. .

उरलंय मौन..

ओळख...तुझी नि माझी

तू आणि मी .. तसे ओळखीचेच.. नेहेमीचीच ओळख आपली..
रोज रोजचीच.. तीच ती.. इतरांनी घालून दिलेली..

पण तरी खरतर अनोळखी.. मनाच्या एका कोपर्यात..
नवीन ओळख करूयात का?
पावसात भिजत..

मस्त पैकी पावसात...
सगळं शरीर भिजत.. भिजवत..
आणि मन हि..
रोज-रोज च्या त्याच-त्यापणाला धुवून मस्त नवीनपण भरून घ्यायचं..

बाहेरच, जगानी दिलेलं.. मळकट रूप स्वच्छ धुवून टाकून.. पावसात..
नव्याने ओळख करुन घेऊयात का?

तू आणि मी..

कोणी तरी माये चा पूत आहे का आम्हाला वाचवणारा?? एक तरी, वाघाचा बच्चा??

आज पुन्हा त्यांनी वार केला.. मुंबई वर.. लागोपाठ ३ स्फोट.. शेकडो लोक घायाळ.. मरणारे मेलेत.. सुटलेत..
त्यांच्या मढ्यावर बसून आम्ही रडणार.. आज.. उद्या.. परवा..
आमचे शेळपट शिलेदार गर्जना करणार "आम्ही ह्या भ्याड हल्ल्याचा तीव्र शब्दात निषेध करतो. ह्याची सखोल चौकशी करण्या साठी अमुक-अमुक लोकांची उच्चस्तरीय समिती आम्ही स्थापणार आहो." आणि असचं काही-बाही..
मागच्या कित्येक बॉम्ब-हल्यात मारून गुळगुळीत झालेल्या बोंबा पुन्हा मारतील.. आणि परत, ते पण विसरतील आणि आम्ही पण..
AC ऑफिसेस मध्ये बसून निषेध आणि दिलगिरी व्यक्त करण्या पलीकडे हे मातृगामी काहीही करू शकत नाहीं.. आणि आम्ही पण हतबल होण्या शिवाय काहीही करू शकत नाहीं.

मग नेर्वा नंतर परत मुंबई च्या स्पिरीटच कौतुक होणार.. आरे कसल घंट्याच स्पिरीट?? साल्यानो, तुम्ही आम्हाला असं मरायला सोडून दिल्यावर दुसरं आम्ही काय करणार??
पोटापाण्या साठी त्याच मरणाच्या दारात परत जावचं लागणार आम्हाला.. मरे पर्यंत..
आजच्या स्फोटात नाहीं ना मेलो मी??? मग पुढच्या स्फोटात, हल्ल्यात, ग्यांग वार मध्ये... जो पर्यंत मरत नाहीं तो पर्यंत जगावाच लागणार...
आज सुपात आहे.. उद्या जात्यात जाणारच.. वाट बघतोय.. पुढच्या हल्ल्याची.. कुत्र्याच्या मौतीन मरायची...

कोणी तरी माये चा पूत आहे का आम्हाला वाचवणारा?? आमच्या लेकरा-बाळांना वाचवणारा..?? एवढ्या मोठ्या सरकारी यंत्रणेत.. एक तरी, वाघाचा बच्चा?
का सगळेच मुर्दाड झालेत.. षंढ... माझ्या सारखे??

आम्ही मरुच.. असंच कधी तरी.. पण खबरदार.. लक्ष्यात ठेवा.. कोणीही सुटणार नाहीं .. तुमच्या सकट.. जसे आम्ही सुपात आहोत, तुम्ही पण तिथेच आहात. वाट बघा फक्त.. कधी जात्यात टाकतात ते ही औरंगजेबाची औलाद तुम्हाला आणि आम्हाला...

वाट पाहण्या शिवाय काय करू शकतो आम्ही?? कदाचित संताप व्यक्त करू.. निषेध नोंदवू.. फार फार तर मेणबत्ती घेऊन मोर्चे काढू.. CST ते आझाद मैदान.. शांती मोर्चा.. जे मेलेत त्यांच्या साठी मौन प्रार्थना करून परत येऊ आमच्या खुराड्यात.. वाट बघत.. की आमच्या साठी कधी कोण मेणबत्ती पेटवेल म्हणून..

माझ्या तुमच्या सारख्या षंढ लोकांनी निवडून दिलेले षंढ सरकार... शेपूटघाली प्रवृत्ती. थेट गल्ली पासून दिल्ली पर्यंत.. कुठे प्रतिकारच करत नाहीं कोणी...
साले ते विरोधी पक्ष वाले पण काहीच करत नाहीत.. नासुकल्या, भिक्कार मुद्यासाठी संसदेचा अमूल्य असा वेळचा आणि पर्यायाने करोडो रुपयांचा चुराडा करतात...
पण या मुद्यावर कधीच सरकार ला धारेवर धरत नाहीं..
सगळे एकजात षंढ.. माझ्या सकट..

चीड चीड होतेय.. काय लिहित सुटलोय मलाच कळत नाहीं..
जाउद्या.. झोपतो आता.. उद्या परत लवकर उठायचं.. मरणाची वाट पाहायला..

ध्याsssनाsssशूssरsss

आर्या प्ले-ग्रुप मधे असतानाची गोष्ट...
मी कॉम्पुटरवर काही तरी टंकत बसलेलो. आर्या बाजुलाच खेळत होती. मधेच स्क्रीन वर बघून विचित्र, बुचकळ्यात टाकणारे प्रश्न विचारणं हा तिचा आवडता छंद... उगाच मधेच "मला एबीशिली (ABCD) लिहायची ना .." म्हणून की-बोर्ड बडवनं हा पण आवडता खेळ.

त्याच स्पेशल ट्रेनिंग तिच्या आई नि तिला दिल होतं. म्हणजे, पप्पा कॉम्पुटर वर काही काम करत असले, की ते फक्त गेमच खेळतात अशी ती शिकवण.. आणि म्हणून त्यांना डिस्टर्ब करायचं म्हणजे ते आपल्या सोबत खेळतील हा त्या मागचा हेतू..

असच थोडं माझ काम आणि थोडं तिचं असं चाललेलं.. इतक्यात ती माझ्या मांडीवर येऊन बसली. तिला काहीतरी आठवलं असाव बहुतेक.

एखाद्या युवराज्ञी ने सिंहासनावर बसून आज्ञा सोडावी त्या अविर्भावात म्हणाली "अहो, बंद कला तो कंपूतल" (आई ची हुबेहूब नक्कल करत)..
मी म्हंटल, "चिनू, मला थोडं काम आहे गं"..
"पप्पा, बंद कला ना.. आज शालेत काsssssय गम्मत झाली माहित्ये...." आणि माझ्या होकार-नकारला काडीचीही किंमत ना देता पुढे सांगती झाली..
"आज ध्यानाशूर आमच्या शालेत आलाssss "..
"ध्यानाशूर?? हा काय प्रकार??"
"ध्यानाशूर हो पप्पा".. "ये PSPO नही जानता" च्या अविर्भावात म्हणाली ..
आणि कार्टून सिरीज मध्ये एखादा भारी-भरकम राक्षस जसं चालतो तसं चालून, हाथ पुढे पसरवून जसं तो राक्षस कुणाला तरी पकडायच्या पवित्र्यात असतो, तसं माझ्या चेहऱ्यासमोर हातवारे करून दाखवले.. हे सगळ करता करता ती कधी कॉम्पुटर टेबल वर चढली, मला कळलंच नाहीं.

माझी ट्यूब एकदम पेटली, भारी शरीर यष्टी असणाऱ्या ज्ञानेश्वर नामक school van ड्रायवर आठवला.. तीच लिंक पकडून तिला बळेच खाली बसवत समजावलं, "चिनू, बाळा.. मोठ्या माणसांना असं बोलू नये.. Bad Manners", माझ्यातला संस्कारी बाप जागा झाला होता..
"मानुष?? नाही ना पप्पा.... मानुष नाहीं.. ध्यानाशूर.. आज तो जंगलातून आला.. असं चालत चालत (परत तसंच राक्षसा सारखं चालून दाखवत)"..
मी जास्त खोलात ना शिरता "बरं बरं.. मग?"
"तो शरल गेत मधून आला आणि आमच्या क्लाश मध्ये आलाssss .."
"ज्ञानेश्वर अंकल आले होते तुझ्या क्लास मध्ये??"

"नाही हो पप्पाsssss.. ध्यानाशूर आला होता.. असं असं चालत.."
तिला परत समजवण्याच्या सुरात म्हंटल, "चिनू, मोठ्या माणसांना असं म्हणायचं नाहीं ना बाळ.. काका किवा अंकल म्हणायचं"
माझ्याकडे फार लक्ष ना देता पुढे बोलत असताना तिच्या चेहेर्यावरचे भाव असे होते की ती एखाद्या लहान मुलाला राक्षसाची गोष्ट सांगत आहे ...
"ऐकाना पप्पा, तो असं असं चालत आला आणि टीचरला चावला.."

ड्रायवर टीचरला चावला??? मी जरा तो सीन imagine केलं आणि जोऱ्यात हसू आलं..

मात्र हसू दाबून मी तिला रागवत म्हंटले "चिनू, हे काय खोट-खोट सांगतेयस??
अंकल कसं चावणार टीचरला??"
"अहो पप्पा.. अंकल नाहीं ना, ध्योsssनोsssशोssर .." एखाद्या लहान बाळाला जशी भोंग्याची किंवा दाढीवाल्या बुवाची भीती दाखवताना मोठी माणसं आवाज काढतात तश्या आवाजातल्या "ध्योsssनोsssशोssर" वर भर देत म्हणाली..

"चिनू.. बस झालं.. काय चाललाय?? तो बिचारा ज्ञानेश्वर भूत आहे की राक्षस, जंगलातून येऊन तुझ्या टीचरला चावायला..?" मी जरा ओरडूनच म्हंटल..
ती बिचारी चेहेरा पाडून म्हणाली "काय हो पप्पा.... मी ध्यानाशूर ची गोष्त शांगतेय ना तुम्हाला.."
मी: "बरं, नक्की सांग काय झालं? अंकल नि काय केलं?"

"पप्पाss .. अंकल नाहीना.... ध्योनोशोsssssर...., तो असं असं चालत आला.. जंगलातून.. आणि टीचर ला चावलाssss .. "
आता मात्र मला कळतच नव्हतं की काय चाललंय आणि काय सांगतेय..

इतक्या वेळ शांत बसून आमचा "तमाशा" बघणाऱ्या सौ म्हणल्या.. "अहो.. तो (तिच्या सारख्याच आवाजात) ध्योनोशोsssssर, म्हणजे ज्ञानेश्वर अंकल नाहीये.. ती डायनासोर बद्दल बोलतीये.. आज कार्टून नेटवर्क वर बघितला तिनं.."

माझ्या डोक्यात पुन्हा दुसर्यांदा १००० व्हाट ची ट्यूब पेटून लक्ख प्रकाश पडला... ध्योनोशोर म्हणजे डायनासोर...

इतक्या सहज आमची हुर्यो करायचा चान्स सोडेल ती बायकोच कसली.."बाय द वे, आता पासूनच तुमच्या पावला वर पाऊल ठेऊन चालतेय.. काय होणार माझ्या पोरीचं देव जाणे.."

मनात म्हंटल, पोरी, बापाचा हाच फेकण्याचा गुण उचलायचा होतास??