Saturday, April 13, 2019

माह्या अँटी-उत्क्रांतीवादाचा शोध...

थे मोठमोठ्या वैद्न्यानिक वगैरे शायन्या लोकायच्या शोधाले, त्यायच्या मांडलेल्या थेरीले (मराठीत थेअरी), सिद्धांताले (ह्याले मराठीत थेअरम म्हणतेत भौतेक), च्यालेंज कुठं द्या लागते , कुणाले मालूम हाय काय ब्वा?

आता त्या ब्लॅक होल च्या फोटो वरून लय सैंटिफिक पोस्टी टाकून ऱ्हायले लोकं. काही लोकायले तं ऑर्गजमचा फील येऊन ऱ्हायला जसा..
मंग म्या म्हनलं, मले बी तं त्या डार्विन ले च्यालेंज द्यायचं हाय..

म्या बी ठरवलं का डार्विन च्या उत्क्रांतीवाल्या थेरी ले च्यालेंज द्यालेच पाइजे... थे सगळं थोथांड हाय. प्रूफ हाय म्हाया जवळ त्याचं..

थो डार्विन म्हणते का जशी गरज असली तशेतशे शरीराचे भाग बदलत जाऊन पायजे तसं बनते.. म्हणजे कांगारूची शेपटी, जीराफाची मान वगैरे वगैरे... माणूस तं पुरा बंदराचा माणूस झाला, हा काही सवयी वान्नेरा (वानेर म्हणजे बंदर माकड वगैरे) वाणीच ऱ्हायल्या म्हणा, तेच्यावर नवीन पोस्ट टाकीन मंग कधीतरी...
आत्ताचा विषय असा हाय का, थ्या डारव्हीन बाप्पू नं सांगितल्यावाणी जर खरंच अशे बदल झाले असते,तं मंग माणसाच्या करांगळी वर, कापसाचा झुपका उगवला नसता का? ऑ?

आता असं पाह्यजा, आंघोळ करून आले रे आले, का तुम्ही का करता? कानात करंगळी टाकून खल्लंखल्लं हलवता.. कावून? कारण का तुमच्या कानात गेलं ऱ्हायते पाणी.. न तुम्हाले थे काढाचं ऱ्हायते बाहीर..

आता जर डारव्हीन ची थेरी खरी असती, तं माणसाची करंगळी थे ear bud सारखी नसती झाली का? कितीक हजार वर्षे, कितीक पिढ्या पासून माणूस असा करत आसन ब्वा?

अजून लय पुरावे हायेत माह्याकडं.. जसं, नाकात बोट घालूघालू खोदकाम करतेत माणसं, इतक्या अनादी काळा पासून, तं मंग थे बोट फावड्यासारखं कावून झालं नई?

पोरी-बायायच्या पोष्टीवर गुळ पाडू पाडू काई लोकायचे हात गुऱ्हाळावानी कावून झाले नई?

थे लो वेस्ट प्यांटी (प्यांट चे अनेकवचन, अश्लील अर्थ घेऊ नका कृप्या) घालू घालू पोट्ट्यायच्या कमरी (hips) फूट भर खाली कावून नई सरकल्या?

अजून लय लिस्ट वाढवता येईल मले.. पण बाकी आता त्या आफिसात जिथं ह्या थेरी ले च्यालेंज द्या लागते, थितीच बोलन म्या आता..

थो त्यावाल्या आफिस चा पत्ता तेवढा मेसेज करजा मले..

#मोहा


Tuesday, March 19, 2019

कसा ह्या क्षणांचा..

कसा ह्या क्षणांचा, क्षणात तास होतो,
अन साचून तास सारे, वैशाख मास होतो....

तू येतेस ना, उन्हाच्या पावलांनी,
उन्हाचा सावल्यांना, कधी त्रास होतो...?

बघू वाट मी, आता कुठवरी,
वर्षे किती सरल्याचा, उगा भास होतो...

ओलेत्या डोळ्यांचे, भिजरे किनारे,
भार आसवांचा, कुठे पावसास होतो...

तुझ्या गावचा वारा, भरुनी उरात घेता,
कधी प्राण आणि, कधी श्वास होतो...

#मोहा

Saturday, January 12, 2019

म्हणतो..

तुझ्या गझलांना कधीतरी चाल लावीण म्हणतो,
पावसावर लिहिलेल्या कविता कधीतरी गाईन म्हणतो...

तू लिहिलेल्या तुझा डायरीतल्या ओळींमधलं,
कधीही नं लिहिलेलं कधीतरी वाचीन म्हणतो...

ती मिर ची रुबाई अन तो गालिबचा शेर,
काफियावरच अडलेत अजून,
त्यांना ही जरा कधीतरी दाद देईन म्हणतो...

ते अरिजित चं गाणं, ती जगजीत ची गझल जुन्या रेकॉर्ड प्लेयर वर अडकून पडल्यात जणू,
त्यांचं ही म्हणणं कधीतरी ऐकेन म्हणतो...

आणि, माझं सिगारेट चं पाकीट, तुझा कॉफीचा कप..
टेबलावर कपाखाली, कॉफीचं अर्ध-पाऊण वर्तुळ, कधीतरी आवरीण म्हणतो...

अंगणातल्या कडुनिंबाच्या पानांतून  झिरपणारं चंद्राचं कवडसं, अन ती भिंतीवर थरथरणारी नक्षी बघत तू बसायचीस, भान हरपून, तसं मीही बसायचं म्हणतो...

हे सगळं सगळं करायचंय खरं तर.. कधीपासूनच.. पण, तुझ्या शिवाय हे सगळं करायचं कसं, ते कधीतरी शिकायचं म्हणतो...

#मोहा

Monday, January 7, 2019

मला हे आताशी, जरा भान आले

मला हे आताशी, जरा भान आले
लपवून आसवे, असे हसता छान आले...

मी निघालो दोस्तीचा, घेऊन पैगाम हा,
अन तुमच्यातून दोस्तहो, बंडाचे निशाण आले...

ओळखीच्या गावात ह्या, सारे कसे मुखवटे,
सारे ओळखीचे हे, चेहरे भयाण झाले...

उगारा तुमचे आसूड ते, चालवा ते सुरे,
माझ्या कवितेचे शस्त्र, कधीचे मयान झाले..

थांबवा विखार आता, अजून वेळ आहे,
जी बाग होती तिकडे, ते कधीच स्मशान झाले...

#मोहा

Tuesday, December 25, 2018

मला सुचलेली तू गझल हो

सोडलेस ते केस जरासे
अन ही मोहसांझ पसरली..
पश्चिमज्वाळा विझून गेल्या
पदरकिनार जरा थरथरली..

गजरा सैल जरासा झाला,
अन बट ती जरा लहरली...
सांडल्या अबोल कळ्या अन
घनकाळी ही रात गहरली...

मी स्मरता कविता माझ्या
का तुजला विराणी स्मरली?
मला सुचलेली तू गझल हो,
अलवार मग ही ओळ उतरली...

#मोहा

Wednesday, August 1, 2018

कॉफी चा कप आणि तो कोपरा..

पाऊस आला की मला फार विचित्र वाटतं.. काही तरी हरवल्या सारखं.. 
खूप हुरहूर जाणवते..
खरं तर सगळं काही ठीकच आहे... पण काही तरी होतं.. मग हे असं काही तरी सुचतं:


हा पाऊस बघितला ना खिडकीतून, तर कधी कधी वाटतं, मी तसंच रहावं...
खिडकीत राहून गेलेल्या कॉफी च्या कपा सारखं.. एका कोपऱ्यात.. निवांत.. तुझ्या असण्याचा सुगंध आणि तू गेल्यावर, काठावर उरलेला, सुकत चाललेला तवंग सांभाळत... एका कोपऱ्यात... निवांत...

त्या खिडकीतून पलीकडे दिसणारा चाफा हल्ली फुलत नाही बरं का आधी सारखा... भकास वाटतेय ती स्पेस आता... पण तरी.. मला आवडतो तो निवांत कोपरा...

इथून ना, ती बुकशेल्फ पण दिसतेय, आपण घेतलेली, आपण सजवलेली.. तुझ्या कवितांनी आणि माझ्या गझलांनी सजलेली... तशी तिथं मी जळमटं लागू दिली नाहीत कधी... पण हल्ली धुळीची पुटं वाढत चाललीये... आपल्यात वाढत जाणाऱ्या दुराव्या सारखी...

#मोहा

Wednesday, July 18, 2018

अनोळखी, पाहणे खूप झाले

ओळखीचे हसू ते, येऊ दे आता तरी,
नुसतेच अनोळखी, पाहणे खूप झाले....

तू व्यापले विश्व माझे, मी उरलो कुठे?
नसण्याचे कुठेही तरी, बहाणे खूप झाले.....

शहाणे अंतर असे ते, आहे तसेच राहो,
बावरल्या जवळीकेचे पण, तराणे खूप झाले....

#मोहा