Thursday, February 15, 2018

ह्या कशाला चांदण्या रे...

ह्या कशाला चांदण्या रे,
केसांत माझ्या माळल्या??
अन रातवेड्या रातराण्या,
बघ माझ्यावर भाळल्या...

बघ मीही कितीक राती,
धुंदीत जागून जाळल्या..
वाटा तुझ्याच आणि मग
तिन्ही सांझा न्याहाळल्या..

#मोहा

Wednesday, February 7, 2018

घे आज सारे..

घे आज सारे, तुजला गुलाब माझे,
काट्यांसवे तुझ्या, मजला जगू दे जरा....

तू जा तुझ्या प्रवासा, घेऊन काफ़िला तो,
माझी वाट आता, अशीच सरु दे जरा...

कितीक शेर केले, लिहिल्या कितीक गजला,
हा एवढाच एक हा, काफिया स्मरू दे जरा...

तू नखशिखांत सजवून, सारे साज घे ना,
माझ्या शेवटाचे, पण मला आवरू दे जरा..

#मोहा

Sunday, January 28, 2018

अमावस्या आणि सरपटणारं काहीतरी

साधरण ४-५ वर्षाआधी ची गोष्ट.. रात्र तशी अम्वाश्येची.. पण दिवाळीची.. सगळी कडे झगमगाट, दिवे, लायटिंग.. सगळी कडे आनंद, उत्साह.. आम्ही पूजा आटपून बाहेर फटाके, आतिषबाजी सगळ आटपून जेवायला घरात येवून पण साधारण दोन तास होवून गेले होते. आईने केलेल्या नागपुरी पुरणपोळी, वडाभात, मसाल्याची वांगी इत्यादी जेवणावर ताव अंनि गप्पा मारत, तास भर जेवण चालू होते. साधारण १२-१२.३० पर्यंत यथासांग जेवणं आणि त्यानंतर आईने लावलेले पान चघळत वेळ कसा गेला कळलंच नाही. आणि गंमत म्हणजे “फारशी भूक नाहीये मला” असं म्हणून पण गेला तास भर हादडत बसलो होतो.. आता ते सगळ जेवण गळ्याशी येत होतं म्हणून जरा शतपावली करावी म्हणून मी बाहेर पडलो. आमच्या नागपूर च्या घरासमोर मोठ्ठ मैदान आहे.. नागपूरला असलो, की रोज रात्री तिथे जरावेळ शत्पावली करायची सवय आहे.. तसच त्याही रात्री रस्ता ओलांडून मैदानात आलो आणि चालू लागलो.. आता सारखे तेव्हा तिथे हायमास्ट चे लाईट लागले न्हवते.. मी जरा माझ्या विचारांच्या तंद्र्तीच होतो.. थोड्याच वेळात जरासा गारठा जाणवताच माझ्या लक्षात आलं कि, आजुबाजू च्या घरातली रोषणाई आता कमी झालीये, दिवे कधीचेच विझून गेले होते.. नाही म्हणायला बऱ्यांच घरातले आकाश कंदील वार्यावर डुलत होते.. पण मैदानात मात्र एकंदरीत जरा अंधारच होता.. तो अंधार तसा सवयीचा असूनही मला जरा अचानकच एकटेपणाची आणि त्या अंधाराची जाणीव झाली.. बहुतेक मघाशी घरात जातानाचा उजेड आता नाहीसा झाल्याची ती जाणीव होती असं मनात येऊन गेलं. मी तसाच ह्या कोपर्यापासून त्या कोपर्यापर्यंत चालत गेलो. तिकडे असणार्या देवळातल्या गणपतीला आणि पिंडीला नमस्कार करून परत फिरलो आणि चालू लागलो..

थोडा वेळ चालल्यावर मला असं वाटलं कि माझ्या मागे कुणी तरी चालतंय.. म्हणजे अगदी अस्पष्ट असा आवाज आला.. मला वाटलं कुठलं कुत्रंबित्र असाव.. मी मागं वळून बघितल.. कुणीच न्हवतं.. “भास असावा बहुतेक?” मी माझच मला म्हणालो. मी सहसा लवकर घाबरत नाही. अगदी कुठल्याही वेळी कुठेही जातो. स्वभावत: जरा न घाबरणारा असल्यामूळे काहीही वाटलं नाही.. परत चालू लागलो.. दोन-चारच पावलं चाललो असेल.. परत तसाच आवाज.. आणि ह्यावेळेस जरा जास्त स्पष्ट.. मी थांबलो.. तर आवाज पण थांबला.. बरं, तो आवाज चालण्याचा,पावलांचा असावा म्हणाल तर तसाही न्हवता.. एखादा लुळापांगळा देह, पायात जीव नसलेला, हातांच्या जोरावर वाळलेल्या गवतावर जसा सरपटत जातो, तसला आवाज... स्रर्र्र्रर्र्र्र.... स्रर्र्र्रर्र्र्र.. स्रर्र्र्रर्र्र्र..  तिथलं गवत बर्या पैकी वाळलेलं होतं.. मी परत मागे फिरून बघितलं.. कुणीच नाही.. आणि आता अंधार जरा जास्तच गडद वाटत होता.. देवळातला दिवा तेव्हढा सुरु होता.. मी मागे बघतच उलटा होवून चालायला लागलो... परत तेच.. परत तोच सरपटण्याचा आवाज... स्पष्ट अगदी.. आता मात्र मी जरा घाबरलो... इतक्या गारठ्यात पण घाम फुटायला लागला.. सरळ झपाझप घराकडे चालायला लागलो.. आवाज तस्साच माझ्या मागे.. अचानक माझ्या पायाला ताण जाणवला जसं काही तरी अडकलंय पायात.. आणि मी थांबलो.. अचानक माझा मुळ स्वभाव उफाळून आला.. मग मी ठरवल.. साला काय घाबरतोय मी? बघुयाच.. म्हणून थांबलो आणि खाली बघितल. तर लक्षात आलं, पायातल्या फ्लोट्रस च्या वेल्क्रो मध्ये एक मांजा अडकलाय आणि म्हणून माझ्या पायाला ताण जाणवत होता.. मी तो मांजा सोडवला आणि ओढला.. आणि परत तोच आवाज स्रर्र्र्रर्र्र्र.... स्रर्र्र्रर्र्र्र.. स्रर्र्र्रर्र्र्र..  मग माझ्या लक्ष्यात आलं, साला मांज्या च्या दुसर्या टोकाला एक फाटलेला पतंग होता.. आणि तोच जमिनी वर घासून तसला आवाज येत होता.. तो पतंग कुठ तरी अडकला म्हणून माझ्या पायाला ताण जाणवला.. आता माझ मलाच हसायला येतं होतं.. घरी जाऊन हा प्रकार सांगितला आणि सगळे कितीतरी वेळ हसत होतो.. आणि मग रात्री कितीतरी वेळ असले भूताबिताचे किस्से ऐकत बसलो..


मग मला वाटलं, सगळेच नाही, पण बरेचसे किस्से असेच तयार होत असतील...नाही?

Friday, January 12, 2018

रुतल्या ओळी, खोल जिव्हारी...

रुतल्या ओळी, खोल जिव्हारी,
कातर कातर पाऊस हा,
अन अश्यात ही ओल जिव्हारी...

ओले डोळे, शब्द ही ओले,
ओलेत्याने निथळत बसलो
आठवणींच्या नदीकिनारी...

तू होती अन मीही होतो,
आणि ओलं चांदणं होतं
निळी कातर गहराई...

#मोहा

Wednesday, December 27, 2017

अभी बाकी हैं....

तू, मै और एक रात,
अभी बाकी हैं....
तू, मै और कोई बात,
अभी बाकी हैं....
युं तो अक्सर मिले हैं,
हम ख्वाबो मे..
पर फिर भी,वॊ मुलाकात,
अभी बाकी हैं..

#मोहा

Saturday, December 23, 2017

असेच काही शेर

ये तेरी यादे, जो रात भर सताती है,
ये आती है, तो फिर जाती क्यों नहीं...
ये रात खुद  रातभर जागती है,
ये कभी सोती क्यो नही...
#मोहा


यू रातों को जागते ख्वाब क्या देखें,
तुम आओं, मिलो, यू दूर से दीदार क्या देखें...
कोई रात जलती शम्मा सी भी तो बिते,
हर सहर इन परवानो सी, यार क्या देखें...
#मोहा

कभी तो जिंदगी, तेरा हिसाब भी चुका देंगे..
अभी तो सारी ख्वाइशें, उधारी में लिखा कर
#मोहा
शेर
जब मिलेगा तू, मुक्कदर होगा,
अभी तो ख्वाबो में तुझे, टूटकर चाहने दे
#मोहा

Wednesday, December 13, 2017

हस्ताक्षर...


नागपूर... साल साधारण 2000/2001 असावं. गणपती चे दिवस होते... सगळी कडे गणेशोत्सवाची धूम होती.. आमच्या एक मित्राच्या कॉलनीत, त्याने आणि त्याच्या ग्रुप ने गणपती बसवला होता.. सगळे कॉन्व्हेंटात जाणारे..त्या दिवशी काहीबाही स्पर्धा होत्या.. अन आम्ही काही रिकामचोट (नागपुरातला रिकामटेकड्या लोकांसाठी वापरण्यात येणारे खास शब्द) दोस्त लोकं टवाळक्या करायला अन हिरवळ बघायला म्हणून त्या कॉलनीत गेलो संध्याकाळचं..
बऱ्यापैकी कार्यक्रम चालू होते.. धावणी, सायकल रेस, स्लो सायकल वगैरे.. आमचाही चिमण्यापाखरं बघायचा कार्यक्रम बरा चालू होता..
ह्या सगळ्यांत एक unusual गोष्ट मी नोटीस करत होतो.. बरेच पोरं, पोरी, वगैरे कागदाच्या छोट्या छोट्या चिटोऱ्या, चिठ्ठ्या आयोजकांजवळ आणून देत होते.. मला वाटलं काही गाण्यांचा कार्यक्रम असावा आणि म्हणून हे लोकं फर्माईशी आणून देत असावेत...
मी कुतूहल म्हणून मित्राला विचारलं, "कायच्या चिठ्ठ्या जमा करुन रहायले बे?" तो म्हणाला, "अरे, आमच्या कडे हस्ताक्षर स्पर्धा आहे आज"..
मी विचार केला च्यायला, ह्या चिटोऱ्यांवर लिहून आणलेल्या वरून कसं हस्ताक्षर जज करणार हे लोकं?
माझं स्वतः च अक्षर इतकं खराब होतं, की मी असल्या कुठल्याच स्पर्धेत कधी भाग घेतला न्हवता.. माझं अक्षर डॉकटर होण्यासाठी अगदी फिट आहे असा माझा पक्का समज होता, जो कालांतराने फोल ठरला, अन "ज्यांची अक्षरं खराब आहेत ते आणि तेच डॉकटर्स होतात" हा समज पण...
मग कालांतराने ह्या हस्ताक्षरांच्या साक्षात्काराने कॉम्प्युटर फिल्ड निवडण्या मागे,  टाइपिंग करून लिहिण्यापासून सुटका होईल हा उद्देश..
त्या फिल्ड मधे पण कितीतरी दिवस , टाईप करत असतांना मी स्क्रीन वर अक्षरं कशी येतायत हे बघुन घ्यायचो.. आमचे एक कम्प्युटर चे मास्तर म्हणायचे, "आबे, तो टाईप करत असतांना त्याले धक्का देऊ नका बे, अक्षर बिगडन त्याचे"...
असो , जरा जुनं दुखणं वर आल्यामुळे विषयांतर झालं..
तर, मुद्दा जा होता, की एवढ्याश्या बोट-दोन बोटा च्या चिठ्ठीवरून हस्ताक्षर कस जज करणार? ही दाट षणका आल्यामुळे मी त्या आलेल्या चिठ्ठ्यांपैकी काही उघडून बघितल्या..
त्यात लोकांनी चक्क सह्य करून आणल्या होत्या.. मी कपाळावर इतक्या जोऱ्यात हात मारला, की कपाळ लाल झालं (कपाळमोक्ष झाला नाही, नशिब)...
मी त्याला विचारलं, बाबा रे, काय आहे हे?
तो: का रे? मराठीत हस्ताक्षर म्हणजे signature ना??
मी काहीही न बोलता तिथून गप निघालो...
ही अगदी सत्यघटना आहे.. बाजूच्या गणपती मंडळात होणाऱ्या हस्ताक्षर स्पर्धा बघून, त्या कॉन्व्हेंटि ग्रुप मधे कोण तरी डिक्शनरी मध्ये हस्ताक्षराचा अर्थ बघून ती स्पर्धा आयोजित केली होती...


#मोहा